‘‘Γάμος ’’ για ομόφυλα ζευγάρια : αντίφαση εν τοις όροις
στις πρώτες γραμμές της Βίβλου. Ο Θεός δημιουργεί άνδρα και γυναίκα και τους ευλογεί για αμοιβαία ενίσχυση και τεκνογονία, «εις βοήθειαν και διαδοχήν του γένους των ανθρώπων». Οι αξίες της μονογαμίας, του αδιάλυτου του γάμου, και της τεκνογονίας αποκλειστικά και μόνο στο πλαίσιό του που προκύπτουν από τη βιβλική διήγηση, αποτέλεσαν μέχρι πρόσφατα βασικό πυλώνα των κοινωνιών του δυτικού κόσμου – παρά τις όποιες ανεπάρκειες συζύγων και γονέων.
Η χριστιανική Εκκλησία έκανε τα πρώτα
της βήματα εντός της ειδωλολατρικής, παγανιστικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας,
προβάλλοντας και ασκώντας μια σεξουαλική ηθική μονογαμικής αγάπης, πιστότητας,
και αφοσίωσης, σε αντιδιαστολή προς τη σεξουαλική ασυδοσία ιδίως των ανδρών της
ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η άρνηση του αληθινού Θεού και η λατρεία των ειδώλων
του ελληνορωμαϊκού παγανισμού συνοδευόταν αναπόφευκτα από κουλτούρα και
πρακτικές σεξουαλικής ασυδοσίας – εφόσον ο παγανισμός δεν είναι παρά μια μορφή
λατρείας της φύσης συμπεριλαμβανομένων των διεφθαρμένων και των εμπαθών
εκδηλώσεων. Όπως γράφει ο απ. Παύλος στην Προς Ρωμαίους, η αποστασία των
ανθρώπων από τον αληθινό Θεό είχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, τη διαστροφή της
ομόφυλης σεξουαλικότητας. Αυτό το πάθος κυριάρχησε μεταξύ των ‘‘σοφών’’ του
κόσμου που εγκατέλειψαν το Θεό.
Σήμερα, σε μια εποχή επίσης μαζικής
αποστασίας, η ομόφυλη σεξουαλικότητα εμφανίζεται επιδεικτικά και επεκτατικά
στον δημόσιο χώρο και διεκδικεί δικαιώματα, όπως εκείνο του γάμου, που δεν της
ανήκουν. Ο γάμος, βέβαια, διέρχεται εδώ και δεκαετίες τεράστια κρίση. Από
μυστήριο συνύπαρξης, κοινωνίας, και ευθύνης έχει σε πολλές περιπτώσεις
υποβαθμιστεί σε βολικό για το εγώ διακανονισμό και μέσο εμπαθούς ικανοποίησης
ναρκισσιστικών επιθυμιών, που όταν δεν καλυφθούν, θεωρεί κανείς ότι έχει όχι
απλώς το δικαίωμα αλλά ίσως ακόμα και την υποχρέωση να τον διαλύσει. Το
διαζύγιο έχει καταστεί πολύ ευκολότερο, συχνότερο, και κοινωνικά αποδεκτό.
Παράλληλα, έχει θεσμοθετηθεί το σύμφωνο συμβίωσης για όποιους θέλουν να είναι
‘‘έγγαμοι’’ κατά το ήμισυ, με τη δυνατότητα, δηλαδή, να εγκαταλείψουν (ή να
εγκαταλειφθούν από) τον ή την σύντροφό τους εύκολα, γρήγορα, μονομερώς, και
χωρίς αναστολές ή τύψεις. Οι νεότερες γενιές παντρεύονται αργότερα και
σπανιότερα, χωρίζουν ευκολότερα, και κάνουν συχνά πολιτικό γάμο και κατά κανόνα
ένα μόνο παιδί και μάλιστα σε σχετικά μεγάλη ηλικία. Η παρακμή του γάμου ολοκληρώνει
την τροχιά της με τη θέσπιση του ‘‘γάμου’’ ομόφυλων ζευγαριών. Τώρα πιά ακόμα
και ο ορισμός του γάμου αλλοιώνεται.
Η επιχειρηματολογία υπέρ του
ομόφυλου ‘‘γάμου’’ και της συνακόλουθης
υιοθεσίας είναι σαθρή. Ο ‘‘γάμος’’ αυτός εμφανίζεται ως ‘‘δικαίωμα’’ σε κάτι το
οποίο, ωστόσο, είναι αδύνατο: ουδέποτε μπορούν δύο άτομα του ιδίου φύλου να
συνάψουν έγγαμη συζυγία· είναι σαν να αγωνίζονται οι άντρες
να τους αναγνωριστεί το δικαίωμα της εγκυμοσύνης και του θηλασμού. Το κακέκτυπο
δεν μπορεί ποτέ να ταυτιστεί με την πραγματικότητα ή να την υποκαταστήσει.
Επιπλέον, η διεκδίκηση της υιοθεσίας εκ μέρους ομόφυλων ζευγαριών παραβλέπει το
γεγονός ότι το παιδί έχει ανάγκη από πατέρα και μητέρα – σε όποιες περιπτώσεις
ο ένας από τους δύο απουσιάζει, το παιδί βιώνει την επώδυνη στέρηση της
ορφάνιας. Το επιχείρημα ότι είναι καλύτερα να ζεί ένα παιδί με ένα ομόφυλο
ζευγάρι παρά σε ένα ίδρυμα, παραβλέπει ότι ασυγκρίτως καλύτερο και από τα δύο
είναι το να ζει σε μια φυσιολογική οικογένεια. Επιπλέον, το επιχείρημα ότι
κάποιοι ετερόφυλοι γονείς είναι κακοί γονείς ( σε αντίθεση, υποτίθεται, με τους
ομόφυλους;) είναι ‘‘εκτός θέματος’’.
Στον ομόφυλο ‘‘γάμο’’ κατ’ ανάγκην απουσιάζουν ή ο πατέρας ή η μητέρα (ή μάλλον
και οι δύο, εφόσον δεν υπάρχει τρόπος να ξεχωρίσουν οι ρόλοι και να συνυπάρξουν
συμπληρωματικά), πράγμα που αποτελεί θεμελιώδες πρόβλημα πριν και ανεξάρτητα
από το αν έχουμε να κάνουμε με καλούς ή κακούς ‘‘γονείς’’.
Η θεσμοθέτηση του ‘‘γάμου’’ για τα
ομόφυλα ζευγάρια θα επιδεινώσει την επικρατούσα κατάσταση. Επιπλέον, με ποια
επιχειρήματα άραγε θα μπορέσει κανείς να αρνηθεί, για παράδειγμα, τον
αιμομικτικό γάμο ( ήδη άλλωστε έχει ψηφιστεί νόμος που επιτρέπει τη δωρεά
γενετικού υλικού μεταξύ στενών συγγενών), τον πολυγαμικό γάμο, ή την
κτηνοβασία; Η πορεία των πραγμάτων, όπως την παρατηρούμε σε άλλες χώρες του
δυτικού κόσμου, είναι εν πολλοίς προδιαγεγραμμένη: Η θεσμοποιημένη διαστροφή θα
διδάσκεται στα σχολεία ως κανονικότητα από την πρώιμη παιδική ηλικία. Όποιος
διαφοροποιείται θα θεωρείται ρατσιστής και ενίοτε θα εξοστρακίζεται κοινωνικά
και επαγγελματικά.
Ο νομπελίστας ποιητής Τ.S. Eliot ισχυρίστηκε ότι το μέλλον μας θα
κριθεί από το αποτέλεσμα της σύγκρουσης
χριστιανισμού και παγανισμού. Στις δυτικές κοινωνίες η πλάστιγγα μάλλον κλίνει προς το
μέρος του δευτέρου. Εάν αυτή η μάχη χαθεί τότε πιθανόν να συμβεί αυτό που
προέβλεψε ένας άλλος μεγάλος Άγγλος
συγγραφέας, ο G.K. Chesterton: ο παγανιστικός κόσμος και πάλι, όπως στους ρωμαϊκούς χρόνους, υπό το βάρος των αδιεξόδων του θα
μεταστραφεί στον χριστιανισμό.