Η Παναγία παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού
Ἔτσι δόθηκε στὸν Θεὸ ἡ Ὑπεραγία Παρθένος: «Ἰδοῦ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα σου» . Ἂν λέμε κι ἐμεῖς τὸ ἴδιο : «Ἰδοῦ ὁ δοῦλος Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα σου», τότε τὰ Εὐαγγελικὰ λόγια του Κυρίου, ποὺ ἐγράφτηκαν μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, θὰ ζοῦσαν μέσα στὶς ψυχές μας, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θὰ βασίλευε σ’ ὅλο τὸν κόσμο καὶ ἡ ζωὴ στὴ γῆ θὰ ἦταν ἀπερίγραπτα ὡραῖα. Ἀλλὰ, παρόλο ποὺ τὰ λόγια του Κυρίου ἀκούγονται τόσους αἰῶνες σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη, οἱ ἄνθρωποι ὅμως δὲν τὰ καταλαβαίνουν καὶ δὲν θέλουν νὰ τὰ παραδεχθοῦν. Ὅποιος, ὅμως, ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς θὰ δοξασθεῖ καὶ στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ .
Ὅποιος παραδόθηκε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀπασχολεῖται μόνο μὲ τὸν Θεὸ. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τὸν βοηθᾶ νὰ παραμένει στὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ. Κι ὅταν ἀκόμα ἐργάζεται ἢ μιλάει, ἡ ψυχὴ τοῦυ εἶναι ἀπορροφημένη ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος τὴν πῆρε ὑπὸ τὴν προστασία Του. Ἡ Παράδοση λέει, πὼς κατὰ τὴ φυγὴ στὴν Αἴγυπτο ἡ Ἁγία Οἰκογένεια συνάντησε στὸ δρόμο ἕνα ληστὴ, ἀλλὰ δὲν Τοὺς ἔκαμε κανένα κακὸ. Ὅταν, μάλιστα, ὁ ληστὴς εἶδε τὸ Νήπιο, εἶπε πὼς, ἂν γινόταν ὁ Θεὸς ἄνθρωπος, δὲν θὰ ἦταν ὡραιότερος ἀπὸ αὐτὸ τὸ Νήπιο, καὶ τοὺς ἄφησε νὰ φύγουν ἀνενόχλητοι. Ἀξιοθαύμαστο πράγμα: ληστὴς ποὺ δὲν σπλαχνίζεται κανέναν σὰν θηρίο, οὔτε προσέλαβε οὔτε λύπησε τὴν Ἁγία Οἰκογένεια . Ἡ ψυχὴ τοῦ ληστῆ σὰν εἶδε τὸ Νήπιο καὶ τὴν ταπεινὴ Μητέρα Του συγκινήθηκε καὶ τὴν ἄγγιξε ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἴδιο συνέβαινε καὶ στὰ ἄγρια θηρία, ποὺ μόλις ἀντίκριζαν τοὺς ἅγιους μάρτυρες ἢ τοὺς ὅσιους καταπραύνονταν καὶ δὲν τοὺς ἔκαναν κακὸ .
Ἀλλὰ κι οἱ δαίμονες ἀκόμα φοβοῦνται τὴν πράη καὶ ταπεινὴ ψυχὴ, ποὺ τοὺς νικᾶ μὲ τὴν ὑπακοὴ, τὴν ἐγκράτεια καὶ τὴν προσευχὴ. Καὶ πάλι πράγμα παράδοξο: ὁ ληστὴς λυπήθηκε τὸ Νήπιο – Κύριο, ἐνῶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι Τὸν παρέδωσαν στὸν Πιλάτο γιὰ νὰ σταυρωθεῖ. Κι αὐτὸ, γιατί δὲν προσεύχονταν καὶ δὲν ζητοῦσαν ἀπὸ τὸν Θεὸ σύνεση, πῶς καὶ τί νὰ κάνουν. Ἔτσι, πολλὲς φορὲς οἱ κυβερνῆτες καὶ γενικὰ οἱ ἄνθρωποι ζητοῦν μὲν τὸ ἀγαθὸ, ἀλλὰ δὲν ξέρουν ποῦ εἶναι αὐτὸ τὸ ἀγαθὸ. Δὲν ξέρουν, πὼς τὸ ἀγαθὸ βρίσκεται στὸν Θεὸ καὶ μᾶς δίνεται ἀπὸ τὸν Θεὸ. Εἶναι ἀνάγκη νὰ προσευχόμαστε πάντοτε, γιὰ νὰ μᾶς νουθετεῖ ὁ Κύριος τί καὶ πῶς πρέπει νὰ κάνομε, καὶ ὁ Κύριος δὲν θὰ ἐπιτρέψει νὰ παραπλανηθοῦμε. Ὁ Ἀδὰμ δὲν εἶχε τὴ σύνεση νὰ ρωτήσει τὸν Κύριο γιὰ τὸν καρπὸ ποὺ τοῦ ἔδωσε ἡ Εὕα, καὶ γι’ αὐτὸ ἔχασε τὸν Παράδεισο. Ὁ Δαβὶδ δὲν ἐρώτησε τὸν Κύριο : «Θὰ ἦταν, ἄραγε, καλὸ γιὰ μένα νὰ πάρω τὴ γυναίκα τοῦ Οὐρία;» κι ἔπεσε στὰ ἁμαρτήματα τοῦ φόνου καὶ τῆς μοιχείας. Ἔτσι κι ὅλοι οἱ ἅγιοι ποὺ ἁμάρτησαν, ἁμάρτησαν γιατί δὲν ἐπεκαλοῦντο τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ τοὺς φωτίσει. Ὁ Ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ εἶπε: «Ὅταν μιλοῦσα ἀπὸ τὸ νοῦ μου, συνέβαιναν λάθη» .
Ὑπάρχουν, ὅμως, καὶ ἀναμάρτητα λάθη ποὺ ὀφείλονται στὴν ἀτέλεια τοῦ ἀνθρώπου. Τέτοια βλέπομε ἀκόμη καὶ στὴν Παναγία. Λέγεται στὸ Εὐαγγέλιο πὼς, ὅταν ἐπέστρεφε ἡ Παναγία μὲ τὸν Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ, ἐνόμισε πὼς ὁ Υἱὸς της βάδιζε μαζὶ μὲ τοὺς συγγενεῖς ἢ τοὺς γνωστοὺς … Καὶ μόνο μετὰ τριῶν ἡμερῶν ἀναζήτηση Τὸν βρῆκαν στὸ Ἱερὸ τῶν Ἱεροσολύμων νὰ συνομιλεῖ μὲ τοὺς πρεσβυτέρους. Συνεπῶς, μόνον ὁ Κύριος εἶναι παντογνώστης, ἐνῶ ὅλοι ἐμεῖς, ὅποιοι κι ἂν εἴμαστε, πρέπει νὰ προσευχόμαστε στὸν Θεὸ ζητώντας σύνεση καὶ νὰ ρωτᾶμε τὸν πνευματικό μας, γιὰ ν’ ἀποφύγομε τὰ λάθη …
Πηγή: Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης, agiazoni.gr