Ένας καλόγερος στη νότια Κρήτη
ασκήτευε σε μια μικρή σπηλιά,
παρέα έκανε σε ζώα και πουλιά
κι έψαλλε μόνος του σ’ ερειπωμένη σκήτη.
Εκεί στο Λιβυκό στη νότια Κρήτη,
ένας καλόγερος μου έμαθε πολλά,
μου ’πε να ζω φτωχά και ταπεινά
και να ’μαι απέριττος, λιτός σαν το σπουργίτη.
Μα είχα βάρη που με κράτησαν στη γη,
ήταν πολλά αυτά που δεν κατάφερα ν' αφήσω,
για ν' ατενίσω μια καινούργια χαραυγή
τα σκότη της ψυχής μου να φωτίσω.
Δεν τον ξανάδα, αν και πήγα μια φορά
και η σπηλιά του είχε τόση ευωδία,
είχε ζεστή στην άκρη παραστιά
και γύρω μου άκουγα ουράνια ψαλμωδία.
Στον ύπνο μου τον βλέπω τακτικά
μ’ ένα χαμόγελο το δρόμο να μου δείχνει
και ονειρεύομαι να ζήσω σε σπηλιά
κι ας έχω ακολουθήσει άλλα ίχνη.
Πηγή: Βασίλειος Κυπριωτάκης