Παραμονή Θεοφανείων
Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἐν ὀνόματι τῆς σύναξης μας, ἐπιθυμῶ νὰ χαιρετήσω τὰ μέλη τοῦ Χριστιανικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κέσινγκτον καὶ τοῦ Γουέστμινστερ. Xρόνο μὲ τὸν χρόνο στὰ πλαίσια μιᾶς ἀδελφικῆς ἀγάπης, σὲ ἀναζήτηση μιᾶς βαθύτερης ἑνότητας συναντιόμαστε ἐδῶ. Καὶ συναντιόμαστε ἐδῶ μέσα στὸ φῶς τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας μας. Ἡ σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητας, ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ Λόγο δὲν εἶναι μιὰ μονόπλευρη πράξη τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐνσάρκωση δὲν θὰ ἦταν δυνατὴ χωρὶς τὴν ταπεινὴ συγκατάθεση τῆς Παρθένου Μαρίας, καὶ χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Πατρὸς. Ἀλλὰ μὲ τὴν Θεία Ἐνσάρκωση ἔγινε μόνο ἡ ἀρχὴ γιὰ τὴν σωτηρία μας. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, σὲ μία ἀπὸ τὶς Ὁμιλίες του λέει ὅτι τὰ Χριστοὺγεννα μοιάζουν μὲ τὴν χαραυγὴ, ἀλλὰ τὰ Θεοφάνεια, ποὺ σημαίνουν γιὰ ἐμᾶς τὴν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὅμοια μὲ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Γιατί; Ἐπειδὴ στὴν Ἐνσάρκωση, στὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ γίνεται στὴν Βηθλεέμ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου. Ὁ Θεὸς ἀγκαλιάζει τὴν ἀνθρωπότητα ποὺ Τοῦ προσφέρεται μὲ τὴν πίστη τῆς Παρθένου Μαρίας, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ κορυφαῖο σημεῖο τῆς πίστης ἐκείνων ποὺ λαχταροῦσαν τὸν ἐρχομὸ τοῦ Σωτήρα τους καὶ πίστεψαν σ’ αὐτόν, ἐκείνων ποὺ τὰ ὀνόματα τους εἶναι γραμμένα στὴν γενεαλογία τοῦ Χριστοῦ, καὶ πολλοί, ἑκατομμύρια τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα μᾶς εἶναι ἄγνωστα, ἀλλὰ ποὺ εἶναι γνωστὰ στὸν Κύριό τους καὶ Θεό τους.
Ἀλλὰ στὴν Ἐνσάρκωση, στὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ στὴν Βηθλεέμ, ὁ Θεὸς ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνη τῆς ἀδυναμίας ἑνὸς παιδιοῦ, καὶ μᾶς Τὸν προσφέρει ἁπλὰ ὅπως λέγεται μιὰ παραβολή. Ἡ ἀγάπη πάντα προσφέρεται˙ εἶναι πάντα ἀνυπεράσπιστη, ἡ ἀγάπη εἶναι πάντα στὸ τέλος εὐάλωτη, καὶ ὅσο πιὸ τέλεια εἶναι, τόσο εἶναι ὁλοκληρωμένη, ἀνυπεράσπιστη καὶ τρωτή. Ἡ Θεϊκὴ Ἀγάπη παίρνει σάρκα στὴν Βηθλεέμ καὶ ἐκεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει παθητικὰ τὴ δωρεὰ αὐτῆς τῆς ἕνωσης μὲ τὸν Θεὸ ὡς ἀποτέλεσμα τέλειας πίστης τῆς Μητέρας, τῆς Παρθένου Μητέρας ποὺ πρόσφερε τὸν ἑαυτό Της καὶ τὸν Υἱό Της νὰ γίνει Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.
Τὴν ἡμέρα τῆς Βάπτισης ὁ Χριστὸς εἶχε φθάσει στὴν πληρότητα τῆς ἀνθρώπινης ὡριμότητάς Του, καὶ εἶναι ἡ ὥρα ποὺ ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Σαρκωμένου Λόγου ἀναλαμβάνει, μέσα ἀπὸ μιὰ πράξη τέλειας ἐλευθερίας, ἀδιαίρετης πίστης, ἀνεπιφύλακτης ὑπακοῆς, ἡρωϊκῆς παραίτησης, τὸ ἔργο ποὺ ἡ Θεϊκὴ Ἀγάπη Τοῦ ἀνάθεσε. Ἔρχεται στὸν Ἰορδάνη ἐλεύθερος ἀπὸ ἁμαρτίες, καὶ βαπτίζεται. Γιατί; Ἕνας Γάλλος Πρεσβυτεριανὸς λειτουργὸς μοῦ εἶπε κάποτε πῶς βλέπει αὐτὸ τὸ γεγονὸς: οἱ ἄνθρωποι ἔρχονταν στὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστὴ βρώμικοι, μολυσμένοι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ὡς πράξη μετανοίας, πίστης καὶ ἐπιστροφῆς στὸν Θεό ξέπλεναν τὶς ἁμαρτίες τους στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη· καὶ τὰ νερὰ ἐκεῖνα βάραιναν ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἀνθρώπινης ἁμαρτίας, ἔγιναν αὐτὸ ποὺ ὁ θρύλος σὲ πολλὲς χῶρες ὀνομάζει, τὰ νεκρά, δηλητηριώδη νερὰ τῆς ἁμαρτίας. Καὶ ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς, καὶ ὄντας ἀναμάρτητος, καταδύεται σ’ αὐτὰ τὰ νερὰ τοῦ θανάτου, ὅπως βουτάει κάποιος τὸ λευκὸ μαλλὶ στὴ βαφή˙ καὶ ἀναδύεται φορτωμένος μὲ ὅλη τὴν ἁμαρτία ποὺ εἶχε ξεπλυθεῖ σ’ ἐκεῖνα τὰ νερά.
Ἡ ἀρχαία φωτισμένη σκέψη εἶχε συλλάβει πρώτη κάτι ἀπὸ αὐτὸ τὸ μυστήριο στὴν ἱστορία τοῦ Ἡρακλῆ, ὅπως ἀναφέρεται ἀπὸ παλιά. Ὁ Ἡρακλῆς ἀντιπροσωπεύει τὸν ἥρωα· σκοτώνει μ’ ἕνα βέλος τὸν Κένταυρο, τὸ μυθικὸ πλάσμα ποὺ εἶναι μισὸ τέρας καὶ μισὸ ἄνθρωπος, μιὰ εἰκόνα γιὰ τὸ κακὸ ποὺ μᾶς κάνει ἡ ἁμαρτία: ἀνθρώπους καὶ μαζὶ ζῶα, ἐπειδὴ ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαφανισθεῖ, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ βεβηλωθεῖ, δὲν μπορεῖ νὰ καταστραφεῖ ἀλλὰ μπορεῖ νὰ γίνει τερατώδης, ὅπως στὸν μύθο τοῦ Κενταύρου. Καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ πεθαίνει, στέλνει στὸν Ἡρακλη τὸν χιτώνα του ζητώντας νὰ τὸν φοράει σὲ ἀνάμνηση τῆς νίκης του. Kαὶ ὅταν τὸν φοράει, κολλάει στὸ σῶμα του καὶ τὸν καίει σὰν φωτιά. Καὶ τὸν σκίζει καὶ μαζὶ μὲ τὴ σάρκα του χάνει καὶ τὴ ζωή του.
Δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ εἰκόνα ἀρκετή, μιὰ φωτισμένη σύλληψη γι’ αὐτὸ ποὺ συνέβη στὸν Χριστό; Ναὶ, καταδύεται στὰ νερὰ τοῦ θανάτου· ἀναδύεται ἀπὸ τὸ νερὸ ἐνδεδυμένος τὶς συνέπειες τῆς ἀνθρώπινης ἁμαρτίας, ὅπως ὁ Ἡρακλῆς φόρεσε τὸν χιτώνα ποὺ ἦταν ποτισμένος μὲ τὸ αἷμα τοῦ ἀνθρωπόμορφου τέρατος. Καὶ ὁ Χριστὸς θὰ πεθάνει ἐξαιτίας της ἁμαρτίας, ἐπειδὴ εἶναι ὁ μόνος δρόμος ποὺ μπορεῖ νὰ ἐλευθερώσει τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὰ δεσμά της. Εἴμαστε ὁ δικός Του λαός· ἡ κλίση μας στὴ γῆ εἶναι νὰ γίνουμε στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία, κατὰ τὴν σύντομη πορεία τῆς ζωῆς μας, ὅ,τι ὑπῆρξε ὁ Χριστὸς: ἡ σαρκωμένη θεϊκὴ παρουσία, εὐάλωτη στὸ μαρτύριο καὶ στὸν θάνατο· ἀδύναμη, ἐπειδὴ προσφέρεται ἐλεύθερα καὶ ὁλοκληρωτικά. Καὶ τὸ κάλεσμά μας ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι ν’ ἀγωνιστοῦμε κόντρα σὲ κάθε ἁμαρτία, σὲ κάθε κακό, νὰ ἐλευθερωθοῦμε μέσω τῆς πίστης καὶ τῆς ὑπακοῆς, τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ἀσκητικοῦ κόπου ἀπὸ τὸ κάθε τι ποὺ δὲν εἶναι ἄξιο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἑνωθεῖ μαζί Του. Καὶ τότε, νὰ προσφέρουμε τὸν ἑαυτό μας στὴ ζωή καὶ στὸν θάνατο γιὰ τὴν σωτηρία κάθε προσώπου, κάθε ἔθνους καὶ τοῦ κόσμου.
Αὐτὸ ἔχει νὰ μᾶς πεῖ ἡ γιορτὴ τῶν Θεοφανείων. Ἄς ἀκολουθήσουμε τὰ βήματα τοῦ Διδασκάλου μας, ἀπὸ κένταυροι ἄς γίνουμε ἀληθινοὶ ἄνθρωποι, νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Θεὸ διὰ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἄς παραδώσουμε τὴ ζωή μας, καὶ ἄς προσφέρουμε ἄν χρειάζεται τὸν θάνατο μας γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων ὅσοι τὴ χρειάζονται. Ἀμήν.
Πηγή: Αντώνιος Επίσκοπος Σουρόζ
Ἀπόδοση στὴν νεοελληνική: www.agiazoni.gr