27/4/2026, Μας τρώει η μιζέρια... 



«Πολλές φορές μας τρώει η μιζέρια κι η κλαψοφαγούρα. Δεν μας αρέσει το ένα, δεν βλέπομε το άλλο. Ας ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας κι ας δούμε την αγάπη του Θεού, την αγάπη της Παναγίας, την αγάπη των αγίων, την ανοχή τους, τη στοργή τους, την προσφορά τους. Κι ακόμα, τα δώρα του Θεού! Τη φύση, που μας χάρισε, τα υπόλοιπα, τον εαυτό μας, την ψυχή μας την αθάνατη, το σώμα μας, που είναι τόσο υπέροχο, ώστε ο προφητάναξ Δαβίδ εθαύμαζε με την κατασκευή και τις λειτουργίες του, και δεν ήξερε τι να κάνει από τη χαρά του και τον θαυμασμό του» Γέρων Ανανίας Κουστένης (Συνέχεια...)



22/4/2026, Ανάσταση και Αιώνια Ζωή είναι ο ίδιος ο Χριστός,



...Ο ύμνος δεν λέει «Χριστός ανέστη εκ νεκρών τον θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», αλλά «θανάτω θάνατον πατήσας». Ο Χριστός δεν νίκησε τον θάνατο με την θεϊκή παντοδυναμία του η με κάποια θαυματουργική ενέργειά του, αλλά με τον θάνατο που υπέμεινε από αγάπη προς τον άνθρωπο. Ο δίκαιος θάνατος του ανθρώπου αφανίστηκε με τον άδικο θάνατο του Θεανθρώπου. (Συνέχεια...)






(Ο Κωστής Παλαμάς ορφανός από 7 ετών περιγράφει τις τελευταίες στιγμές της μητέρας του)

Να σβήσει δεν την άφηνε σα φως από καντήλι,
προτού τής έβρει μια φωλιά να μοιάζει τη φωλιά της.
σ’ άλλη καντήλα ήθελε το φως της να το στείλει,
και ήρθε μες στα μάτια μου και πάλι ν’ ανατείλει 
η υστερνή ματιά της.(Συνέχεια...)




 20/4/2026, Όσιος Συμεών ο Ανυπόδητος



...περιόδευσε ιεραποστολικά, ως πρόδρομος του Πατροκοσμά, στην Αγιά, στον Τύρναβο, την Ελασσόνα, τη Λαμία, τα Σέρβια, τα Γρεβενά, τα Άγραφα, τη Θήβα, την Αθήνα, και την Ήπειρο, όπου «εκήρυττε, παρρησία και χωρίς φόβον, τον λόγον του Θεού». Σε επιστροφή του από περιοδεία, κατευθύνθηκε στην Εύβοια, όπου κάποιοι Οθωμανοί τον κατήγγειλαν στον πασά του Εγρίπου (Χαλκίδα) ότι προτρέπει τους οθωμανούς να γίνουν χριστιανοί, υβρίζοντας την ισλαμική θρησκεία. (Συνέχεια...)



 18/4/2026, Φτωχός Άγιος,

...Έσυραν τον βοσκό ανάμεσα στους βάτους και τους σκίνους, όπου δειλά ανθάκια στόλιζαν το πράσινο ανοιξιάτικο χαλί της γης. Εκεί τον έσυραν αλαλάζοντας οι Αγαρηνοί, εκεί έλουσε με το αίμα του τα άνθη και τα χλωρά κλαδιά. Εκεί ζεστό ρυάκι ανέβλυσε το αίμα του και κοκκίνισε τη γη που το δέχθηκε. Μια απαλή αύρα πήρε την τελευταία του πνοή κι εκεί κοιμήθηκε τον παραδεισένιο του ύπνο ο φτωχός βοσκός, που είχε μιμηθεί τον «Ποιμένα τόν καλόν, τόν τιθέντα τήν ψυχήν αὐτοῦ ὑπέρ τῶν προβάτων». ...Κι ύστερα πώς να μη μοσχοβολά το χώμα;  (Συνέχεια...)


11/4/2026, Τί ευτυχία η Ανάσταση!




Κάθησα στό σκαμνάκι κοντά στό κρεββάτι του. Ἔλαμπε ἀπό χαρά τό πρόσωπό του.
Μέ ρώτησε:
- Ξέρεις τό τροπάριο πού λέει «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν…»;
- Ναί, γέροντα, τό ξέρω.
- Πές το.
Ἄρχισα γρήγορα-γρήγορα:
«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν˙ καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν πατέρων Θεόν καί ὑπερένδοξον».
- Τό κατάλαβες;
- Ἀσφαλῶς τό κατάλαβα.(Συνέχεια...)




 Πέρα ἀπὸ τὴν ἐορτὴ τοῦ Πάσχα, πέρα ἀπὸ τὴν ὀρατὴ Εὐχαριστία, ἔχουμε κάθε μέρα καὶ κάθε στιγμὴ τὴ δυνατότητα νὰ τελοῦμε στὸ μυστικὸ Ὑπερῶο τῆς ψυχὴς μας ἕνα Πάσχα ἀόρατο καὶ σιωπηρό. Μποροῦμε, κάθε φορὰ ποὺ θὰ τὸ θελήσουμε, νὰ δεχθοῦμε μέσα μας τὸν Κύριο καὶ νὰ Τοῦ ἐπιτρέψουμε νὰ γίνει, ἒν πνεύματι, ἡ τροφή μας. Καὶ γι’ αὐτὸν τὸν ἐσωτερικὸ καὶ πνευματικὸ Μυστικὸ Δεῖπνο ὁ Ἰησοὺς λέει: «Πρὸς σὲ ποιῶ τὸ Πάσχα…». Ποὺ εἶναι ὅμως τὸ δωμάτιο ποὺ θὰ Τὸν ὑποδεχθοῦμε;  (Συνέχεια...)




 7/4/2026, Η Κασσιανή,



Γύρε σ᾿ ἐμέ. Ἡ ψυχὴ πῶς πονεῖ!
Δέξου με Ἐσὺ ποὺ δέχτηκες καὶ γείραν
ἄφραστα ὡς ἐδῶ κάτου οἱ οὐρανοί.
καὶ σάρκα ἐπῆραν.
Στ᾿ ἄχραντά Σου τὰ πόδια, βασιλιᾶ
μου Ἐσὺ θὰ πέσω καὶ θὰ στὰ φιλήσω, (Συνέχεια...)



   5/4/2026, Κυριακή των Βαϊων



Η μέρα του πάθους πλησιάζει. Η εκκλησία μας γιορτάζει τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Πολύς κόσμος, έχοντας ακούσει για το εκπληκτικό θαύμα της Ανάστασης του Λαζάρου, έρχονται να τον προϋπαντήσουν με κλαδιά από φοίνικες, και επευφημώντας Τον με τα λόγια: «Ὡσαννά τῷ Υἱῷ Δαβίδ. Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Το γεγονός αυτό είχε προφητεύσει ο προφήτης Ζαχαρίας 600 χρόνια πριν. Αν και οι περισσότεροι τον υποδέχονται ως κοσμικό βασιλιά, ως εθνικό απελευθερωτή, (Συνέχεια...)






Ο Χριστός ήρθε για τον τελευταίο των τελευταίων, δεν άφησε κανένα άνθρωπο και πάνω στο Σταυρό του, όλοι προστρέχουμε να βρούμε τη χαρά και το νόημα της ζωής... Κάποιοι μαρτύρησαν, όπως λέει το Ευαγγέλιο, με φωτιά ή με αποκεφαλισμό. Κάποιοι δε, με την ίδια αυτή τη Σταύρωση που δέχτηκε ο Χριστός. Ενθυμούμενοι λοιπόν  τους Αγίους αυτούς που υπέστησαν Σταυρικό Μαρτύριο,  τους αναφέρουμε, και ζητάμε, να πρεσβεύουν για εμάς. (Συνέχεια...)





Πάντοτε νὰ θυμᾶσαι μὲ ἀγάπη τὸν Θεό σου καὶ τὴν ἀγάπη Του γιά μᾶς. Ὅλα ὅσα βλέπεις στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ, στὸν τόπο τῆς κατοικίας σου, σὲ ξυπνοῦν, γιὰ νὰ θυμᾶσαι τὸν Κύριό σου καὶ τὴν ἀγάπη Του, ποὺ μέσα της κλείνει καὶ ἐμᾶς. (Συνέχεια...)  


  28/3/2026, Κυριακή Αγίας Μαρίας Αιγυπτίας,



Ἂν εἴχαμε αὐτὴν τὴν διάθεση, ὅταν φθάνουμε τὴν πόρτα τῆς Ἐκκλησίας, θὰ μπορούσαμε νὰ εἴμαστε, ἄν καὶ ἀσήμαντοι, σὰν τὴν Μαρία τὴν Αἰγυπτία. Θὰ σταματούσαμε καὶ θὰ λέγαμε, «πῶς μπορῶ νὰ μπῶ στὸν ναό;» Καὶ ἂν τὸ κάναμε αὐτὸ ὁλόψυχα, μὲ μιὰ καρδιὰ συντετριμμένη, μὲ μιὰν αἴσθηση τρόμου ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι εἴμαστε τόσο μακρυὰ ἀπὸ τὸν Θεό, τόσο ξένοι, τόσο ἄπιστοι, τότε θὰ ἄνοιγαν οἱ πόρτες, καὶ θὰ βλέπαμε ὅτι δὲν βρισκόμαστε ἁπλὰ σ’ ἕναν μεγάλο χῶρο περιτριγυρισμένο ἀπὸ τοίχους, ἀλλὰ βρισκόμαστε σ’ ἕναν τόπο ποὺ εἶναι ὁ Παράδεισος στὴν γῆ. (Συνέχεια...)



24/3/2026, Για την Θεομήτορα,



Τί ν᾽ ἀναταποδώσω ἐγώ στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, πού δέν μέ περιφρόνησε ἐνῶ ἤμουν βυθισμένος στήν ἁμαρτία, ἀλλά μ᾽ ἐπισκέφθηκε σπλαγχνικά καί μέ συνέτισε; Δέν Τήν εἶδα, ἀλλά τό Ἅγιο Πνεῦμα μοῦ ἔδωσε νά Τήν ἀναγνωρίσω ἀπό τά γεμάτα χάρη λόγια Tης καί τό πνεῦμα μου χαίρεται κι ἡ ψυχή μου παρασύρεται τόσο ἀπό τήν ἀγάπη πρός Αὐτήν, ὥστε καί μόνη ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός Tης γλυκαίνη τήν καρδιά μου. (Συνέχεια..)


 20/3/2026, O Πανάγαθος Θεός τον Σταυρόν μας εχάρισεν...



 Ὁ πανάγαθος Θεός τόν Σταυρόν μᾶς ἐχάρισεν. Μέ τόν Σταυρόν νά εὐλογοῦμεν καί τά Ἄχραντα Μυστήρια, μέ τόν Σταυρόν νά ἀνοίγωμεν καί τόν Παράδεισον, μέ τόν Σταυρόν νά κατακαίωμεν καί τούς δαίμονας. Πρῶτα ὅμως καί ἐμεῖς νά ἔχωμεν τό χέρι μας καθαρόν ἀπό ἁμαρτίες καί ἀμόλυντο. Καί τότε, ὡσάν κάνωμεν τόν σταυρόν, κατακαίεται ὁ διάβολος καί φεύγει. Εἰδέ καί εἴμασθε μεμολυσμένοι μέ ἁμαρτίες, δέν πιάνεται ὁ σταυρός ὁπού κάνομεν. (Συνέχεια...)




13/3/2026, Όταν έρχεται το Άγιον Πνεύμα, τότε αρχίζεις να βλέπεις!




Πῶς; Ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τὸν ἐπισκέφθηκε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τοῦ λάλησε στὴν καρδιά, τοῦ φώτισε τὴν ὕπαρξη, καὶ ἡ κατάστασις του ἀλλοιώθηκε ἀπὸ μόνη της. Ὅπως, ὅταν μπαίνει σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο τὸ φώς, φεύγει τὸ σκοτάδι, καὶ τότε βλέπω τὸ χαμόγελό σας, τὰ καθάρια μάτια σας καὶ διορῶ τὶς ἁγνὲς καὶ καθαρὲς καρδιές σας, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ τὰ πάντα μέσα μας φωτίζονται καὶ παίρνουν θέση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. (Συνέχεια...)





"Μέσα στο πλαίσιο της φαιδρότατης νηστείας, ας γίνουμε λαμπροί από το ισχυρό φως των προσευχών, προκειμένου να ξεφύγουμε από το σκοτάδι της αμαρτίας".
Ο υμνογράφος τονίζει αυτό που συνιστά το κατεξοχήν παγιωμένο σχήμα στην πνευματική ζωή: η αμαρτία δεν είναι παιχνίδι ή κατάσταση που πρέπει κανείς να την αντιμετωπίσει με ελαφριά καρδιά. Αυτό που έφερε και φέρνει απαρχής και εφεξής είναι το σκοτάδι του θανάτου. Πνευματικού πρώτιστα ως απομάκρυνσης από την πηγή της ζωής, τον Θεό, συνεπώς της έλλειψης και κάθε νοήματος για τον άνθρωπο, αλλά και σωματικού στη συνέχεια με όλα τα παρεπόμενα της οποιασδήποτε φθοράς, της αρρώστιας και του πόνου. (Συνέχεια...)


 7/3/2026, Η πιό σπουδαία ανθρώπινη γνώση,


Ορισμένοι άγιοι, όπως ο Άγιος Παύλος ο Απλός, δεν γνώριζαν καν γραφή και ανάγνωση. Όμως με τη δύναμη του πνεύματος και της ένθεης αγάπης τους ξεπερνούσαν όλο τον κόσμο. Όποιος προσεγγίζει το Θεό με αγάπη δεν είναι ικανός για έγκλημα. Όμως η γνώση που δεν έχει αγάπη για το Θεό υποκινείται από πνεύμα εριθείας, πνεύμα πολέμου και εγκληματικότητας. (Συνέχεια...)