2/6/2025, Αναμένοντας τον Παράκλητο,
Ὀφείλουμε νά προετοιμαστοῦμε μέ ἰδιαίτερη προσοχή γιά τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς. Θά ἔλθουμε βέβαια μέ τήν ἁμαρτωλότητά μας, ἅς ἔλθουμε ὅμως ἐντελῶς ἀνοικτοί, μέ ὅλο τόν ἔνθεο πόθο μας, πεινασμένοι καί διψασμένοι γιά τόν ἐρχομό τοῦ Κυρίου πού θά δώσει ζωή στίς ψυχές μας, πού θ’ ἀλλάξει τή ζωή μας, πού θά γεμίσει τό χάσμα τό ὁποῖο χωρίζει μέσα μας τό θεοειδές ἀπό αὐτό πού ἀκόμα ἀνήκει στή φθορά, τήν ἁμαρτία καί τό θάνατο.(Συνέχεια...)
30/5/2025, Η Μητέρα μου στην Εκκλησία,
Ἄλλαξε τὴ μπόλια της ἡ μητέρα μου κι ἑτοιμάστηκε
νὰ πάει στὴν ἐκκλησία.
Καθαρὴ σὰν ἀστέρι,
παρόλα τὰ μαῦρα της, κατεβαίνει τὰ πέτρινα
σκαλοπάτια κοιτάζοντας τὴν εὐγένεια τοῦ ἥλιου
καὶ τὶς ἄσπρες πορτοκαλιές. Δὲν ξέρει ἡ μητέρα μου
τί εἶναι ὁ ἥλιος. Τὸν φαντάζεται ἀγάπη
ποὺ ἀνατέλλει στὸν οὐρανὸ — δὲν ξέρει ἡ μητέρα μου. (Συνέχεια...)
27/5/2025, Η Ανάσταση των Σωμάτων,
 |
Ανάσταση σε Κοιμητήριο
|
Νέα ἢ γέρικα σώματα δὲν εἶναι στὸν θάνατο ἴσα; Καὶ δὲν ἀποσυντίθενται καὶ τὰ μὲν καὶ τὰ δὲ σὲ σκόνη, ἀπὸ τὴν ὁποία πρωταρχικὰ καὶ ἔχουν κτιστεῖ; Ἀλλὰ καὶ τὰ μὲν καὶ τὰ δὲ, ἐξίσου εὔκολα, θὰ ἀναστηθοῦν τὴν τελευταία μέρα, τὴν Ἡμέρα τῆς Κρίσης, μὲ τὸν λόγο τοῦ Κτίστη. Οὔτε ἡ γέρικη ἀδυναμία τῶν ποδιῶν θὰ ἐπιβραδύνει οὔτε ἡ νεανικὴ εὐκινησία θὰ ἐπισπεύσει τόν σηκωμὸ τῶν νεκρῶν ἀπὸ τὴν σκόνη τοῦ τάφου. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ τὰ πάντα μπορεῖ. Αὐτὸς ζωντανεύει καὶ θανατώνει, δημιουργεῖ καὶ καταστρέφει. «Πάντα γὰρ δυνατὰ ἐστί παρὰ τῷ Θεῷ» (Συνέχεια...)
23/5/2025, Δίχως το Πνεύμα και την Αλήθεια ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει,
Τώρα στο κέντρο της θρησκείας, στην καρδιά της, δεν βρίσκεται ο νόμος, η υποταγή, η συνταγή, αλλά η αλήθεια: “γνώσεσθε την αλήθειαν”, είπε ο Χριστός, “και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς” (Ιωάν. 8, 32). Στην καρδιά της τώρα βρίσκεται η διαδικασία της αναζήτησης: “ζητείτε, και ευρήσετε” (Ματθ. 7, 7). Όχι καθησυχασμός, αλλά δίψα: “μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην” (Ματθ. 5, 6). Όχι δουλεία, αλλά ελευθερία: “ουκέτι υμάς λέγω δούλους, ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί αυτού ο κύριος” (Ιωάν. 15, 15). Όχι φιλονομία αλλά αγάπη: “έλεον θέλω και ου θυσίαν” (Ματθ. 9, 13)• “εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους” (Ιωάν. 13, 34). (Συνέχεια...)
20/5/2025, Το "Χριστός Ανέστη" δεν είναι ευχή, είναι ευθύνη...
Υπάρχει ένα φως που δεν το νικά κανένα σκοτάδι.
Ένα φως που δεν ξεκινά από τη γη,αλλά κατεβαίνει από τον Ουρανό.
Η Ανάσταση,δεν είναι απλώς το τέλος της θλίψης.
Είναι το ξέσπασμα μιας αγάπης που νίκησε το θάνατο.
Δεν γίνεται με φανφάρες, ούτε με εξωτερικούς θριάμβους.
Γίνεται μέσα στην καρδιά που πίστεψε, ενώ όλα γύρω της έσβηναν.
Η Ανάσταση είναι το χαμόγελο που έρχεται μετά το δάκρυ. (Συνέχεια...)
13/5/2025, Μεσοπεντηκοστή,
π. Ζαχαρίας Ζαχάρου
Μικρὸ μὲν πράγμα ἡ ἀνθρώπινη καρδιά, ἀλλὰ ὁλόκληρος ὁ κόσμος δὲν μπορεῖ νὰ τὴ γεμίσει. Ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ θρόνος τοῦ Βασιλέως τοῦ Μεγάλου, ὁ τόπος ὅπου ἡ αἰώνια ἡμέρα διαυγάζει καὶ Φωσφόρος ἀνέσπερος ἀνατέλλει. Ὅταν χαράξει ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου στὴν καρδιά, τότε ὁ «ὄντως ἄνθρωπος» ἀρχίζει καινούργια ζωή· «ἐξέρχεται ἐπὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ ἕως ἑσπέρας». (Συνέχεια...)
6/5/2025, Τα θρησκευτικά Σύμβολα στο δημόσιο χώρο,
Η ουδετεροθρησκία δεν ταυτίζεται με την ανεξιθρησκία. Η εντονότερη παρουσία της επικρατούσας θρησκείας και των συμβόλων της στον χώρο του σχολείου, και γενικότερα στον δημόσιο χώρο, δεν παραβιάζει κανενός είδους δικαίωμα. Οι μειοψηφίες, και πολύ περισσότερο μεμονωμένα άτομα, δεν επιτρέπεται να επιβάλλουν τις απόψεις τους στην πλειοψηφία. Ο χωρισμός κράτους και Εκκλησίας, ο οποίος στη χώρα μας έχει εν πολλοίς συντελεστεί, δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση την αποστείρωση του δημόσιου χώρου από την παρουσία του χριστιανισμού, των συμβόλων του, και των τελετών του. Κάτι τέτοιο δεν έχει καμία σχέση με τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ή την ουδετερότητα. (Συνέχεια...)
3/5/2025, Μη μου άπτου,
Τότε παραπαίει μεταξύ ἐλπίδας καί ἀποκαρδίωσης, διατηρώντας συγχρόνως, «μπλοκαρισμένα» κάπως, ὅλα τά αἰσθήματα λατρείας καί ἀφοσίωσης στό μή βλεπόμενο πιά πρόσωπό Του. Ἐξακολουθεῖ καί «πηγαίνει στήν Ἐκκλησία» Του, ὅπως ἡ Μαγδαληνή Μαρία παρέμενε στό «κενό» πιά μνημεῖο Του, ἐπιθυμώντας μίαν ἀναζωογόνηση κερδοφόρου σχέσης μέ τόν Χριστόν, ἀκούοντας τά κηρύγματα τοῦ Θείου λόγου, ἀναστρεφόμενος τούς ἁγίους καί τούς πιστούς, ὅπως ἡ Μαγδαληνή Μαρία τούς ἀγγέλους πλησίον τοῦ κενοῦ μνημείου. (Συνέχεια...)
30/4/2025, Ο Παπα-Τύχων
Γιὰ τὸν ἑαυτὸ του ὁ Γέροντας δὲν νοιαζόταν καθόλου οὔτε καὶ φοβόταν, γιατί εἶχε πολὺ φόβο Θεοῦ (θεία συστολὴ) καὶ εὐλάβεια. Ἐπειδὴ ἀγωνιζόταν καὶ μὲ πολλὴ ταπείνωση, δὲν διέτρεχε οὔτε τὸν πνευματικὸ κίνδυνο τῆς πτώσεως. Ἑπομένως, πῶς νὰ φοβηθῆ καὶ τί νὰ φοβηθῆ; Τοὺς δαίμονες, ποὺ τρέμουν ἀπὸ τὸν ταπεινὸ ἄνθρωπο, ἢ τὸν θάνατο, ποὺ συνέχεια τὸν μελετοῦσε καὶ ἑτοιμαζόταν χαρούμενος γι\’ αὐτόν; Μάλιστα, εἶχε ἀνοίξει καὶ τὸν τάφο του μόνος του, γιὰ νὰ εἶναι ἕτοιμος, καὶ ἔμπηξε καὶ τὸν Σταυρό, ποὺ καὶ αὐτὸν τὸν εἶχε κάνει ὁ ἴδιος, καὶ ἔγραψε τὰ ἑξῆς, ἀφοῦ εἶχε προαισθανθῆ τὸν θάνατό του(Συνέχεια...)
