Μικρὸ μὲν πράγμα ἡ ἀνθρώπινη καρδιά, ἀλλὰ ὁλόκληρος ὁ κόσμος δὲν μπορεῖ νὰ τὴ γεμίσει. Ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ θρόνος τοῦ Βασιλέως τοῦ Μεγάλου, ὁ τόπος ὅπου ἡ αἰώνια ἡμέρα διαυγάζει καὶ Φωσφόρος ἀνέσπερος ἀνατέλλει. Ὅταν χαράξει ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου στὴν καρδιά, τότε ὁ «ὄντως ἄνθρωπος» ἀρχίζει καινούργια ζωή· «ἐξέρχεται ἐπὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ ἕως ἑσπέρας». (Συνέχεια...)


 2/5/2026, Γιατί ο κόσμος δεν ευτυχεί;




Ὁ πονεμένος ἄνθρωπος ἤδη βρίσκεται μέσα στὸ λουτρὸ τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ καὶ συμπονεῖ τοὺς πονεμένους καὶ ἔτσι φτάνει στὴν ἀγάπη. Κι ἂν ἀκόμη δὲν τοῦ ἀποκαλύπτει ὁ Θεὸς ἀλλὰ τὸν φιλοτεχνεῖ ὁ ἄνθρωπος ὡς εἰδωλολάτρης, βρίσκεται πολὺ κοντὰ στὴν ἀληθινή του εἰκόνα. Κι ἂν δὲν εὐτυχεῖ παρ’ ὂλ’ αὐτά, εἶναι ἀρκετὰ παρηγορημένος, ὅπως ἦταν ὁ Οἰδίποδας ὅταν πέθαινε τυφλωμένος καὶ ὄχι ὅταν μεσουρανοῦσε ὡς τύραννος. (Συνέχεια...)


  29/4/2026, Αληθινή κι όχι ψεύτικη χαρά, 



Ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ τὰ λένε χαρὲς οἱ ἄνθρωποι, δὲν εἶναι ἀληθινὲς χαρές· μιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ χαρά, τούτη ἢ ἡ πονεμένη χαρὰ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ξαγοράζεται μὲ τὴ θλίψη, γιὰ τοῦτο κι᾿ ὁ Κύριος τη λέγει «πεπληρωμένη», δηλ. τέλεια, ἀληθινή, σίγουρη. (Ἰω. ιστ´ 25). Κι᾿ ὁ ἅγιος Παῦλος στὶς Ἐπιστολές του λέγει πολλὰ γι᾿ αὐτὴ τὴ βλογημένη θλίψη ποὺ εἶναι συμπλεγμένη μὲ τὴ χαρά: «Ἡ λύπη γιὰ τὸν Θεό, λέγει, φέρνει ἀμετάνοιωτη μετάνοια γιὰ τὴ σωτηρία  (Συνέχεια...)



 27/4/2026, Μας τρώει η μιζέρια... 



«Πολλές φορές μας τρώει η μιζέρια κι η κλαψοφαγούρα. Δεν μας αρέσει το ένα, δεν βλέπομε το άλλο. Ας ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας κι ας δούμε την αγάπη του Θεού, την αγάπη της Παναγίας, την αγάπη των αγίων, την ανοχή τους, τη στοργή τους, την προσφορά τους. Κι ακόμα, τα δώρα του Θεού! Τη φύση, που μας χάρισε, τα υπόλοιπα, τον εαυτό μας, την ψυχή μας την αθάνατη, το σώμα μας, που είναι τόσο υπέροχο, ώστε ο προφητάναξ Δαβίδ εθαύμαζε με την κατασκευή και τις λειτουργίες του, και δεν ήξερε τι να κάνει από τη χαρά του και τον θαυμασμό του» Γέρων Ανανίας Κουστένης (Συνέχεια...)



22/4/2026, Ανάσταση και Αιώνια Ζωή είναι ο ίδιος ο Χριστός,



...Ο ύμνος δεν λέει «Χριστός ανέστη εκ νεκρών τον θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», αλλά «θανάτω θάνατον πατήσας». Ο Χριστός δεν νίκησε τον θάνατο με την θεϊκή παντοδυναμία του η με κάποια θαυματουργική ενέργειά του, αλλά με τον θάνατο που υπέμεινε από αγάπη προς τον άνθρωπο. Ο δίκαιος θάνατος του ανθρώπου αφανίστηκε με τον άδικο θάνατο του Θεανθρώπου. (Συνέχεια...)






(Ο Κωστής Παλαμάς ορφανός από 7 ετών περιγράφει τις τελευταίες στιγμές της μητέρας του)

Να σβήσει δεν την άφηνε σα φως από καντήλι,
προτού τής έβρει μια φωλιά να μοιάζει τη φωλιά της.
σ’ άλλη καντήλα ήθελε το φως της να το στείλει,
και ήρθε μες στα μάτια μου και πάλι ν’ ανατείλει 
η υστερνή ματιά της.(Συνέχεια...)




 20/4/2026, Όσιος Συμεών ο Ανυπόδητος



...περιόδευσε ιεραποστολικά, ως πρόδρομος του Πατροκοσμά, στην Αγιά, στον Τύρναβο, την Ελασσόνα, τη Λαμία, τα Σέρβια, τα Γρεβενά, τα Άγραφα, τη Θήβα, την Αθήνα, και την Ήπειρο, όπου «εκήρυττε, παρρησία και χωρίς φόβον, τον λόγον του Θεού». Σε επιστροφή του από περιοδεία, κατευθύνθηκε στην Εύβοια, όπου κάποιοι Οθωμανοί τον κατήγγειλαν στον πασά του Εγρίπου (Χαλκίδα) ότι προτρέπει τους οθωμανούς να γίνουν χριστιανοί, υβρίζοντας την ισλαμική θρησκεία. (Συνέχεια...)



 18/4/2026, Φτωχός Άγιος,

...Έσυραν τον βοσκό ανάμεσα στους βάτους και τους σκίνους, όπου δειλά ανθάκια στόλιζαν το πράσινο ανοιξιάτικο χαλί της γης. Εκεί τον έσυραν αλαλάζοντας οι Αγαρηνοί, εκεί έλουσε με το αίμα του τα άνθη και τα χλωρά κλαδιά. Εκεί ζεστό ρυάκι ανέβλυσε το αίμα του και κοκκίνισε τη γη που το δέχθηκε. Μια απαλή αύρα πήρε την τελευταία του πνοή κι εκεί κοιμήθηκε τον παραδεισένιο του ύπνο ο φτωχός βοσκός, που είχε μιμηθεί τον «Ποιμένα τόν καλόν, τόν τιθέντα τήν ψυχήν αὐτοῦ ὑπέρ τῶν προβάτων». ...Κι ύστερα πώς να μη μοσχοβολά το χώμα;  (Συνέχεια...)


11/4/2026, Τί ευτυχία η Ανάσταση!




Κάθησα στό σκαμνάκι κοντά στό κρεββάτι του. Ἔλαμπε ἀπό χαρά τό πρόσωπό του.
Μέ ρώτησε:
- Ξέρεις τό τροπάριο πού λέει «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν…»;
- Ναί, γέροντα, τό ξέρω.
- Πές το.
Ἄρχισα γρήγορα-γρήγορα:
«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν˙ καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν πατέρων Θεόν καί ὑπερένδοξον».
- Τό κατάλαβες;
- Ἀσφαλῶς τό κατάλαβα.(Συνέχεια...)




 Πέρα ἀπὸ τὴν ἐορτὴ τοῦ Πάσχα, πέρα ἀπὸ τὴν ὀρατὴ Εὐχαριστία, ἔχουμε κάθε μέρα καὶ κάθε στιγμὴ τὴ δυνατότητα νὰ τελοῦμε στὸ μυστικὸ Ὑπερῶο τῆς ψυχὴς μας ἕνα Πάσχα ἀόρατο καὶ σιωπηρό. Μποροῦμε, κάθε φορὰ ποὺ θὰ τὸ θελήσουμε, νὰ δεχθοῦμε μέσα μας τὸν Κύριο καὶ νὰ Τοῦ ἐπιτρέψουμε νὰ γίνει, ἒν πνεύματι, ἡ τροφή μας. Καὶ γι’ αὐτὸν τὸν ἐσωτερικὸ καὶ πνευματικὸ Μυστικὸ Δεῖπνο ὁ Ἰησοὺς λέει: «Πρὸς σὲ ποιῶ τὸ Πάσχα…». Ποὺ εἶναι ὅμως τὸ δωμάτιο ποὺ θὰ Τὸν ὑποδεχθοῦμε;  (Συνέχεια...)




 7/4/2026, Η Κασσιανή,



Γύρε σ᾿ ἐμέ. Ἡ ψυχὴ πῶς πονεῖ!
Δέξου με Ἐσὺ ποὺ δέχτηκες καὶ γείραν
ἄφραστα ὡς ἐδῶ κάτου οἱ οὐρανοί.
καὶ σάρκα ἐπῆραν.
Στ᾿ ἄχραντά Σου τὰ πόδια, βασιλιᾶ
μου Ἐσὺ θὰ πέσω καὶ θὰ στὰ φιλήσω, (Συνέχεια...)



   5/4/2026, Κυριακή των Βαϊων



Η μέρα του πάθους πλησιάζει. Η εκκλησία μας γιορτάζει τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Πολύς κόσμος, έχοντας ακούσει για το εκπληκτικό θαύμα της Ανάστασης του Λαζάρου, έρχονται να τον προϋπαντήσουν με κλαδιά από φοίνικες, και επευφημώντας Τον με τα λόγια: «Ὡσαννά τῷ Υἱῷ Δαβίδ. Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Το γεγονός αυτό είχε προφητεύσει ο προφήτης Ζαχαρίας 600 χρόνια πριν. Αν και οι περισσότεροι τον υποδέχονται ως κοσμικό βασιλιά, ως εθνικό απελευθερωτή, (Συνέχεια...)






Ο Χριστός ήρθε για τον τελευταίο των τελευταίων, δεν άφησε κανένα άνθρωπο και πάνω στο Σταυρό του, όλοι προστρέχουμε να βρούμε τη χαρά και το νόημα της ζωής... Κάποιοι μαρτύρησαν, όπως λέει το Ευαγγέλιο, με φωτιά ή με αποκεφαλισμό. Κάποιοι δε, με την ίδια αυτή τη Σταύρωση που δέχτηκε ο Χριστός. Ενθυμούμενοι λοιπόν  τους Αγίους αυτούς που υπέστησαν Σταυρικό Μαρτύριο,  τους αναφέρουμε, και ζητάμε, να πρεσβεύουν για εμάς. (Συνέχεια...)





Πάντοτε νὰ θυμᾶσαι μὲ ἀγάπη τὸν Θεό σου καὶ τὴν ἀγάπη Του γιά μᾶς. Ὅλα ὅσα βλέπεις στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ, στὸν τόπο τῆς κατοικίας σου, σὲ ξυπνοῦν, γιὰ νὰ θυμᾶσαι τὸν Κύριό σου καὶ τὴν ἀγάπη Του, ποὺ μέσα της κλείνει καὶ ἐμᾶς. (Συνέχεια...)