Νὰ μὲ συγχωρῆτε, ἀγράμματος ἄνθρωπος εἶμαι, δὲν ξέρω τίποτα νὰ σᾶς πῶ, μόνον ποὺ ἔχω πίστη στὸν Θεὸν καὶ ταπείνωση, τέκνα μου»....«Ὑπάρχουν πολλὰ στὸν κόσμο, ἀρρώστιες, δοκιμασίες, θλίψεις, στεναχώριες καὶ ὅλα αὐτὰ πάντοτε (νὰ τὰ ἀντιμετωπίζουμε) μὲ τὴν προσευχή. Ὁ Χριστὸς ποὺ ἦταν Θεὸς καὶ ἄνθρωπος καὶ πάλι ἐκεῖνος προσευχότανε καὶ νήστευσε καὶ τώρα λέμε δὲν ὑπάρχει νηστεία. Μὰ πῶς δὲν ὑπάρχει νηστεία; Νηστεία ὑπάρχει! (Συνέχεια...)

 

10/12/2025, Η λησμονιά του θανάτου, 



Μοῦ ἀρέσει, στή χριστιανική Ἀνατολή – πού ἀσχολεῖται λίγο μέ τά σχήματα – αὐτός ὁ σεβασμός, αὐτός ὁ θαυμασμός στόν γέρο. Ὁ ἄνθρωπος, πού εἶναι ἀφιερωμένος στήν πνευματική πορεία, ὁποιαδήποτε κι ἄν εἶναι ἡ ἡλικία του, ὀνομάζεται «γέροντας». Κι ἐδῶ, ἡ ὀμορφιά δέν διαχωρίζεται ἀπ’ τή σοφία καί τήν ἀγάπη. Ἀνεβαίνει ἀπό μέσα ἀπ’ τήν καρδιά. Προσέξτε τούς μοναχούς τοῦ Ἄθω ἤ τῆς Μολδαβίας, ὅταν ἡ ἡλικία τούς ἀπαλλάσσει ἀπό μιά ἐπιφύλαξη, πού συχνά μας φαίνεται ἐπιτηδευμένη, ἀλλ’ ὅμως ἀποτελεῖ τό κουκούλι τῆς χρυσαλλίδας. (Συνέχεια...) 


 2/12/2025, Ο Άγιος Πορφύριος & τα ανώτερα μαθηματικά




Μετά από έναν Εσπερινό (Νοέμβριος 1988), μια κυρία που καθόταν με μεγάλη ευλάβεια καθ’ όλη τη διάρκεια του Εσπερινού στον Ναό, με πλησίασε και μου είπε να της διαβάσω τους εξορκισμούς του Μεγάλου Βασιλείου. Ευγενικά της απάντησα, ότι θα ήταν καλλίτερα να της διάβαζα μια ευχή υπέρ υγείας, γιατί εξορκισμούς διαβάζουμε σε δαιμονισμένους ανθρώπους (Συνέχεια...) 


26/11/2025, Να νηστέυετε παιδιά μου, 




Η μητέρα μου μ’ έμαθε νηστεία παιδιόθεν. Δεν κάνω τον υποκριτή ότι, παιδιά μου, νηστεύω, αλλά αυτά με δίδαξαν οι γονείς μου και μέχρι σήμερα αυτά τηρώ, τέκνα μου. Δεν με έβλαψε ποτέ η νηστεία κι ας έχω ασθένειες πάνω μου. (Συνέχεια..)
 





Έχουμε εδώ την εορτή της Εισόδου της Θεοτόκου στο Ναό. Το θέμα της εορτής είναι πολύ απλό: ένα κοριτσάκι προσάγεται από τους γονείς του στο ναό των Ιεροσολύμων....
Το νόημα όλων αυτών των γεγονότων, των λέξεων και των σκέψεων είναι απλό: από τώρα και στο εξής ο ίδιος ο άνθρωπος γίνεται ναός. Ούτε πέτρινος, ούτε θυσιαστήριο, αλλά ο άνθρωπος – η ψυχή του, το σώμα του και η ζωή του – γίνεται η ιερή και θεία καρδιά του κόσμου, τα «άγια των αγίων». Ο ένας ναός, η Παναγία – ζων και ανθρώπινος – οδηγείται σ’ έναν άλλο ναό φτιαγμένο από πέτρα, και ολοκληρώνει έτσι εκ των ένδον τη σημασία και το νόημά του. (Συνέχεια...)






«Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον ἡμᾶς». Ὅταν λέμε τὴν προσευχὴ αὐτή, συνάπτουμε μὲ τὸν Χριστὸ μιὰ προσωπικὴ σχέση, ποὺ ξεπερνᾷ τὴ λογική. Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ εἰσχωρεῖ σιγά-σιγά μέσα μας.
Μερικοὶ προσεύχονται μὲ τὴ σκέψη, μὲ τὴ διάνοια. Δὲν εἶναι δυνατὸ ὅμως νὰ ὑπάρξει προσευχὴ χωρὶς τὴ συμμετοχὴ τῆς καρδιᾶς. Στὴν προσευχὴ ἡ καρδιὰ καὶ ὁ νοῦς εἶναι ἀρρήκτως ἑνωμένα. (Συνέχεια...)


  14/11/2025, Αναμνήσεις από τις φυλακές Αϊούντ της Ρουμανίας,



-Πάτερ Δημήτριε, πῶς ἐξομολογούσατε τοὺς φυλακισμένους στὴ φυλακὴ τοῦ Ἀϊούντ;
-Πολὺ εὔκολα. Τοὺς ἐξομολογοῦσα στὸ κελί τους ἢ ἀπὸ τὸν τοῖχο. Ἂν καθόμουν μὲ τὸ στόμα στὸν τοῖχο, μὲ ἄκουγε πολὺ καλά.
-Πῶς ἐξομολογούσατε διὰ μέσου τοῦ τοίχου; (Συνέχεια...)




  12/11/2025, Αλλόκοτοι αυτοί οι Χριστιανοί,




Αλλόκοτοι αυτοί οι χριστιανοί
στα διάφορα του βίου γεγονότα.
Στη λύπη τους χαράς θα βάλουν νότα
και στα ευχάριστα να κλαιν' είν' ικανοί .
 
Αλλόκοτοι αυτοί οι χριστιανοί,
θανάτου μνήμη προσπαθούν να έχουν πάντα.